غرور با زندگی دشمنی داره. گدایی میخواد شیرهی زندگی رو کشیدن، نوشیدن. این رها کردن و پذیرفتن که میگن، کشیدن شیرهی زندگی نیست. اجابت هر نیازی رو رها کردن، حفظ غروره یا نتیجهی خستگی. اگه گدایی کردی اجابت نیازهات رو و خسته نشدی، ستایشگر زندگی بودی واقعا. خستگی با زندگی دشمنه. خستگی میل به خواب و استراحت و مرگه. آدم که از سر خستگی یا غرور، رفع چند نیازش رو رها کنه، چند قدم رفته از حیات. بوی عدم رو نمیشنوی، خیال کردی پذیرش یعنی مسامحه با زندگی. اما هنوز دلت زندگی میخواد. همیشه موجود زنده دلش زندگی میخواد. خوردن یه لیوان چایی، بوسیدن یه گونه، راه رفتن توی خیابون، هر چی... راحته در هر شرایطی زندگی رو لازم دیدن. مثلا تحت هر شرایطی دلم چایی با شکلات میخواد. کافی که نیست، زشته. فقط اگه مغرور و خسته نبودی... انگاری مجنونهای قدیم که گیر میدادن به لیلی تمام عمر، بیشتر ستایشگر زندگی بودن تا.. تا کی؟ هر کی. نه، حرف از ستایشگر بودنه. و الا زندگی کردنی به اون صورت در کار نیست. حتی ستایشگری هم قناعت کنارشه بهناچار. قناعت هم یعنی؟ مرگ.